Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2014

Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2013

ΣΤΑΧΤΟΠΟΥΤΑ
Μες τις στάχτες, μες το τζάκι ζούσε ένα κοριτσάκι
Που το λέγαν Σταχτοπούτα, κι απορούσε μ’ όλα τούτα

Να! Πως ο καλός μπαμπάς της, που ήταν έμπορος μεγάλος
Όταν πέθανε η μαμά της,
Επαντρέυτηκε μιαν άλλη, που ήτανε στρίγγλα μεγάλη
Είχε δυο ακόμα κόρες απ’ τον πρώτο της τον γάμο
Κι έβαζε την Σταχτοπούτα να κοιμάται μόνη χάμω
Η νονά της όμως ήταν μια όμορφη νεράιδα
Που ερχότανε κοντά της και την έβλεπε τα βράδια

Πέρασαν κάμποσα χρόνια, κι ο καλός της πατερούλης
Αχ! Αρρώστησε βαριά και τον πήρε κει ψηλά και εκείνον ο θεούλης.
Μια μέρα ο βασιλιάς έστειλε ένα φιρμάνι
«τα ανύπαντρα κορίτσια να ‘ρθουν όλα μάνι μάνι
Στο παλάτι να διαλέξει μια νύφη για τον γιό του
Και βασίλισσα να γίνει στο τρανό το σπιτικό του»

Τότε φώναξε κοντά της την νονά της τη καλή..
«Αχ! Νονούλα μου της λέει πόσο θα θελα πολύ
Να βρεθώ κι εγω σ εκείνο, το υπέροχο παλάτι
Όμως δεν έχω φουστάνι κι είμαι όλη μες την στάχτη»

«Μη σε νοιάζει Σταχτοπούτα» διάλεξα τι θα φορέσεις
Όμορφη πολύ να γίνεις και στον πρίγκιπα ν αρέσεις
Χρυσοκέντητο φουστάνι και κορώνα στα μαλλάκια,
Και στα πόδια σου παπούτσια, δυο γυάλινα γοβάκια
Φέρε και μια κολοκύθα που θα γίνει αμαξάκι
Μόλις  απαλά θα αγγίξω με το μαγικό ραβδάκι
Όμως πρόσεξε καλή μου όταν το παλιό ρολόι τα μεσάνυχτα χτυπήσει
Το χορό θα χεις αφήσει
 τέλος οι χαρές τα γέλια
Γιατί τα όμορφά σου ρούχα  θα γενούν ξανά κουρέλια
Ναι νονούλα μου θα φύγω Αχ! Πόσο σ ευχαριστώ
Την γιορτή αυτή μαζί τους που κι εγώ θα μοιραστώ…

Μόλις μπήκε η Σταχτοπούτα μέσα στ’ όμορφο παλάτι
Όλοι φώναξαν  με μιας ……Ζήτω αυτή είναι , νάτη!!!!
Ω!!! του πρίγκιπα του ήρθε απ’ την ομορφιά της, ζάλη
Και δεν χόρεψε όλη νύχτα ούτε μια φορά με άλλη
Ντάν! Χτυπάει το ρολόι, πήγε δώδεκα η ώρα
Κι έπρεπε η Σταχτοπούτα γρήγορα να φύγει τώρα
Κατεβαίνοντας την σκάλα απ’ την βιάση την πολύ
Έμεινε το να γοβάκι στο απάνω το σκαλί
Χάθηκε μέσα στην νύχτα, λες και την κατάπιε η γη
Μα ο πρίγκιπας αμέσως έδωσε διαταγή
« Ψάξτε ολόκληρη την χώρα και σε όποια κοπελιά
Κάνει το μικρό γοβάκι, φέρτε την στον βασιλιά»


Βγήκαν τότε οι στρατιώτες πάνω στ’ άλογα καβάλα
Ψάχνοντας  όλα τα σπίτια  τα μικρά και τα μεγάλα
Φτάσανε στης Σταχτοπούτας τα όμορφο αρχοντικό
Και  στις μητριάς τις κόρες κάναν δοκιμαστικό
«Να στις κόρες μου κοιτάξτε πόσο όμορφα ταιριάζει
Άρχισε η μητριά της στους στρατιώτες να φωνάζει
Το δοκίμασε η μία, ήτανε πολύ μεγάλο
Και της δεύτερης μικρό, της επίεζε τον κάλο
Τότε βγήκε η Σταχτοπούτα άπλωσε το ποδαράκι
Και της ήρθε ίσα ίσα το υπέροχο γοβάκι…

Μια και δυό την πάνε τότε στον τρανό τον βασιλιά
Κι  ο πρίγκιπας γελώντας την επήρε  αγκαλιά
«Θέλεις να με παντρευτείς όμορφη μικρή κυρά μου
Και να γίνεις στο παλάτι αρχόντισσα, βασίλισσά μου;…
Είπε , ναι η Σταχτοπούτα και ξεκίνησε το γλέντι
Κι έκανε τον πρίγκιπα της σύντροφο της και αφέντη!!!

Ντόρα Μανατάκη







Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

ο χρόνος!!!


  • Περιμένοντας κάτι καρφώνοντας το βλέμμα στο ρολόι αισθανόμαστε ο χρόνος να κυλά αργά.
  • Όταν είμαστε σε ρομαντικό ραντεβού με πρόσωπο που μας ενδιαφέρει μας κάνει εντύπωση στο τέλος "πώς πέρασε η ώρα τόσο γρήγορα".
  • Πηγαίνοντας στον υπολογιστή υπολογίζουμε πως θα ανακαλέσουμε την πληροφορία που χρειαζόμαστε με δουλειά 5-10 λεπτών ενώ φεύγοντας έχουν περάσει 20.
  • Ως παιδιά οι διακοπές μας τα καλοκαίρια ήταν μεγάλες ενώ στη μέση ηλικία ο χρόνος των διακοπών μας φαίνεται ελάχιστος.
  • Κάποιος που εκτελεί ελεύθερη πτώση τριών δευτερολέπτων σε δίχτυ νιώθει πως έπεφτε για διπλάσιο σχεδόν χρόνο14 και η πτώση από μοτοσικλέτα περιγράφεται ως "κινηματογραφική" από τον αναβάτη σε περίπτωση ατυχήματος.

Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2013

Η ΘΛΙΒΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΩΡΑΙΑΣ


Σαν ήμουνα μικρό παιδί,και ζούσα στον Περαία
είχα μια γειτόνισσα, όνομα Πανωραία
Ήταν νταρντάνα ζηλευτή,ολίγον μουστακάτη
μα είχε, βρε παιδάκι μου, αυτό που λέμε "κάτι"
σα μίλαγε η γλώσσα της επήγαινε ροδάνι
και ξαπλωμένη ήταν πάντα σ ένα ντιβάνι
φορούσε ρούχα πλουμιστά και ρόμπες λουλουδάτες
και έβγαινε τα πρωινά και τάιζε τις γάτες.
πότε δεν είχε παντρευτεί, ήταν γεροντοκόρη,
μα σπίτι της μπαινόβγαινε ένα ξανθό αγόρι
την γλύκα που χει ο έρωτας εμάθαινε κοντά της
και κείνη τον επότιζε όλα τα μαγικά της.
Σουσούμιζε η γειτονιά κι έλεγε "κάτι τρέχει"
μα κείνη αδιάφορα γελούσε... "πέρα βρέχει"
Μια μέρα ήρθε ο μικρός με μια αγκαλιά λουλούδια
και να χορέψουν ζήτησε του γάμου τα τραγούδια
Η Πανωραία είπε "ναι" αμέσως στο μπεμπέκι
και νύφη εις το πλάι του εβρέθηκε να στέκει.
Πέρασαν χρόνια τέσσερα και το ξανθό αγόρι
την Πανωραία άφησε, γι αλλού έβαλε πλώρη
Τις νύχτες οι γειτόνισσες, την άκουγαν να κλαίει
και με παράπονο πικρό στις γάτες της να λέει
" Η προδομένη η ψυχή, εκδίκηση αν δεν πάρει
δεν την χωρά το στρώμα της, μήτε το μαξιλάρι"
Κι έν' ανοιξιάτικο πρωί, φωναξε τον καλό της
πως φιλικά τον ήθελε να ρθεί στο σπιτικό της.
Στο πιάτο έφερε μεζέ να πιούν ένα ουζάκι
και μέσα στα ποτήρια τους, έριξε το φαρμάκι...
Την άλλη μέρα οι γείτονες κατα το μεσημέρι
βρήκαν δυό άψυχα κορμιά, πιασμένα χέρι-χέρι!!!!

Τρίτη, 27 Αυγούστου 2013

ΟΙ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ


Της ψυχής η ματιά είναι μια φωτιά
που σε καίει
της ψυχής η ακοή στου καημού την βουή
σιγοκλαίει...
Σαν την γλύκα γευθεί, θα το δεις να γραφτεί
στα δυό χείλη
Κι αν δεχθεί ευωδιές που θα πάλλουν χορδές
αυτές θαναι τα ρόδα τ' Απρίλη
Να αγγίξει μπορεί μιας άλλης ψυχής
τις αισθήσεις
Κι αν βρεθεί μοναχή, τότε στήνει χορό
μ' αναμνήσεις!!!!
Ντόρα Μανατάκη



 —

Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013

σε είπαν αντρειωμένο.....








In said brave when he shed your blood for freedom
and not to weep at applauded ...
a word was .... only a word without meaning anymore ...
Barbarian arms outstretched over the roofs of our homes
scratching the walls crumble fortunes our
tearing our dreams and our hopes.
We listen to the noise and bask in the corner
Who molepse soul brave???
Dora Manataki

το αγρίμι του φόβου

The wild beast of fear stole the soul peace
As he took the path of happiness
plummeted the beautiful moments
shattered dreams ..
I wore the mask of terror
and roosting in the cave of solitude ...
A moment's all it took ...
Dora Manataki

Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΟΥ.....


ΘΑΛΑΣΣΑ

Θάλασσα αγάπη γαλανή
Αφριζοκυματούσα
Κοντά σου από μικρό παιδί
Με μιαν αγάπη ζούσα

Να ταξιδεύω ατέλειωτα
Μες τα βαθιά νερά σου
Να αγναντεύω ουρανό
Κύμα στην αγκαλιά σου

Σαν αγριεύεις να θωρώ
Αντάρα στην ψυχή μου
Και στην μπουνάτσα σου γλυκά
Να λούζω το κορμί μου

Χρυσάφι ο ήλιος να σκορπά
Κι ασήμι το φεγγάρι
Κι ο ποιητής να τραγουδά
Για την δική σου χάρη

Θάλασσα μαγιοπούλα μου
Πλανεύτρα εσύ κυρά μου
Θα συνοδεύεις πάντοτε
Τ άπιαστα όνειρα μου

Κι αν πικροθάλασσα σε λεν
Και πόνο έχεις σκορπίσει
Κάνεις κακία δεν μπορεί
Ποτέ να σου κρατήσει. —
 

ΝΤΟΡΑ ΜΑΝΑΤΑΚΗ

Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

το θείον δράμα...

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΦΙΛΟΙ
ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠ ΟΛΑ....   ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ!